United World Games: waar verbinding centraal stond
Afgelopen week reisden 55 jongeren en 20 coaches van YETS af naar Oostenrijk voor de United World Games. Voor veel jongeren was het de eerste keer dat zij zonder ouders naar het buitenland gingen. Een bijzondere ervaring vol basketbal, nieuwe ontmoetingen en onvergetelijke herinneringen.
De teams Lightning Leopards, The Black Mambas, Pro Nova Cyclones en Phantom Strikers vertegenwoordigden YETS op het internationale toernooi. Maar als de coaches terugkijken op de week, gaat het niet over gewonnen wedstrijden of eindklasseringen.
Het gaat over verbinding.
Binnen YETS hanteren we al jaren een simpel uitgangspunt: we zijn hier om vrienden te maken, niet om vijanden. Tijdens de United World Games kwam dat misschien wel sterker naar voren dan ooit tevoren.
Aan het begin van het toernooi zagen veel jongeren hun tegenstanders vooral als tegenstanders. Maar gedurende de week veranderde dat zichtbaar. Teams zochten elkaar op, begroetten elkaar op het terrein, maakten foto’s met elkaar en gingen met elkaar in gesprek. Soms zelfs met teams waar ze helemaal niet tegen gespeeld hadden.
Ook coaches van andere teams raakten geïnteresseerd in wie wij zijn, waar we vandaan komen en wat YETS doet. Na wedstrijden stonden teams met de armen om elkaar heen en werden er over en weer complimenten uitgedeeld.
Die verbinding ontstond niet alleen tussen verschillende landen en teams, maar ook binnen YETS zelf.
Een van de hoogtepunten van de week was het bezoek aan de Wörthersee op de tweede dag. Een moment waarop jongeren konden genieten van alles wat ze samen beleefden en waarop de onderlinge band verder groeide.
Tegelijkertijd kende de week ook momenten waarop veerkracht nodig was. Toen regen en onweer ervoor zorgden dat de jongeren urenlang niet in hun tenten konden verblijven, zochten zij steun bij elkaar. Op dat moment verdwenen de grenzen tussen de verschillende teams volledig. Jongeren stonden voor elkaar klaar, hielpen elkaar en maakten er samen het beste van.
Voor de coaches was dat misschien wel het mooiste moment van de week. Het liet zien waar YETS uiteindelijk voor staat: jongeren begeleiden naar volwassenheid, leren rekening houden met anderen en naar elkaar omkijken in een samenleving die soms steeds individualistischer lijkt te worden.
Ook de relatie tussen coaches en jongeren groeide verder. Coaches werden niet alleen gezien als begeleiders, maar ook als mensen. Er ontstonden gesprekken waarin jongeren zelf vragen stelden, interesse toonden en op een andere manier verbinding maakten.
Waar de coaches het meest trots op zijn?
Dat iedereen betrokken bleef. Dat jongeren naar elkaar omkeken. Dat niemand buiten de boot viel.
Daarmee vormde deze reis een prachtige afsluiting van het eerste jaar van het tweejarige YETS-traject. Tegelijkertijd voelt het als het begin van iets nieuws. Een basis waarop verder gebouwd kan worden aan vertrouwen, teamchemie, persoonlijke groei en onderlinge verbinding.
Zoals een van de coaches het samenvatte:
“Ik ben trots dat we alle jongeren naar huis hebben mogen laten gaan met een rugzak vol herinneringen en levenslessen.”